Favorites

Een aantal van mijn favorieten:

1. De Top 75 Best Design Resources van 2008 met o.a. de 'Unusual and Creative Staircase Designs'
2. De Styled With Heart Collection is een behoorlijk cool concept
3. Ceramics Today spreekt voor zichzelf
   
4. Pink Tentacle met bijvoorbeeld een artikel over Japanse putdeksels
5. En de blog 'The best article Every Day'
   

Breekbaar mooi

Af en toe kom je iets tegen waar je echt even stil van wordt. Afgelopen week werd ik op internet verrast door een intrigerende pastel met de titel: "Longing to be free".
De tekening bleek er eentje uit een heel oeuvre. De maker heeft een ongelofelijke verzameling minstens even fascinerende werken bij elkaar geschilderd, getekend en (zelfs!) gebeeldhouwd.

Jon Wos [Lena, Wisconsin, 1981] lijdt aan de erfelijke aandoening osteogenesis imperfecta (onvolkomen botvorming), wat maakt dat zijn botten makkelijk kunnen breken en vergroeien.

"I've always done art," vertelt Wos, "You can ask any of my family members and they'll tell you I would try to sell my drawings at four years old."

In veel van zijn olieverfschilderijen heeft hij zichzelf als onderwerp genomen. Ze tonen hem bijvoorbeeld in een gipskorset vlak na ’n zoveelste operatie. En ondanks dat strálen ze, deze schilderijen. Ze roepen vrijwel allemaal een verscheidenheid aan emoties op, van eenzaamheid tot hoop; ècht somber zijn ze nooit..

"The one thing I hope people take out of my art is the fact that we make our own reality, and we can either make it a positive or a negative place."

Naast schilderijen en tekeningen, heeft Wos ook een behoorlijke collectie sculpturen op zijn naam staan. Veelal uitgevoerd in glas en keramiek. Absoluut de moeite waard om z’n website eens te bezoeken: http://www.wosart.com.

Kunst met een luchtje

't Moest er toch van komen: een atelier aan huis. Handig, omdat je tenslotte niet altijd zin hebt om je op de fiets, door weer en wind, te begeven naar een atelier aan het andere eind van de stad. En vooral omdat je met zo'n mini-ateliertje aan huis in elk geval te allen tijde even kunt 'kleien'.

Helaas blijkt dat mijn huis niet heel erg geschikt is om een atelier op te zetten. Gelegen op een - in makelaars-termen - top locatie in Amsterdam; hoekhuis en maar liefst twee verdiepingen, is de enig mogelijke ruimte niet voorzien van ramen, en dat betekent dus werken bij (gebrekkig) kunstlicht.

Daarbij komt nog dat ik de ruimte deel met een ietwat incontinente Cyper die met enige regelmaat de benauwde ruimte opeist voor het plegen van een plas (liefst naast de bak) en/of het legen van haar darmen (al helemaal geen pretje).

De werktafel bestaat uit een simpele gipsen plaat van zo'n 4 centimeter dik die bovenop een kleine koelkast is geplaatst. De bok wordt na gebruik op de kelderoverloop opgeborgen, omdat er anders niemand meer z'n jas kan ophangen, en de klei- en glazuurvoorraad is opgeborgen in plastic kratjes die tegelijkertijd dienstdoen als schoenenrekjes.

Een situatie dus, die eigenlijk meer was opgezet voor 't gemak, dan uit bittere noodzaak. Vorige week werd echter bekend, dat het echte atelier (voorzien van alle gemakken, voldoende daglicht en buitengewoon veel ruimte) niet langer kan worden gebruikt. De eigenaresse heeft besloten om de hele 'tent' in de verkoop te gooien, en dus leeg moet worden opgeleverd.

Met tenminste één expositie in het verschiet en nog twee mogelijke exposities achter de hand, kun je begrijpen, dat dit geen ideale situatie is. Er zit niets anders op, dan desnoods - met kunstlicht - het nood-ateliertje voorlopig als serieuze werkruimte te gaan gebruiken. Wellicht dat ik met mijn Cyperse huisgenote nog een soort schemaatje kan afspreken, maar zelfs zonder haar medewerking heb ik weinig andere keus.