Ik ben met een nieuwe serie begonnen: Overexposure. Het zijn beelden die zichzelf iets teveel bloot lijken te geven - letterlijk en figuurlijk. Zo is er een flinke ballerina, en een forse striptease-danseres, en een in klaarblijkelijke verlegenheid gebrachte molligerd in badpak.
Elk van de dames straalt onzekerheid uit, maar tegelijkertijd "hoor" je de ballerina trots - thumb, thumb, thumb - over het podium dansen, en zie je hoe geraffineerd de strippende dame haar kousen afrolt. De badpakdame staat erbij alsof ze je net heeft gevraagd of dat badpak haar te dik maakt – maar ook alsof ze als antwoord alleen ‘n "Nee hoor" tolereert.
Vanaf zaterdag 28 maart laten ze zich graag bewonderen in Galerie Stam. De expositie loopt tot 19 april. De galerie is geopend van woensdag tot en met zondag van 11:00 tot 17:00 uur.
Galerie Stam - Prinsengracht 356 sous - 1016 JA Amsterdam.
02 February, 2009
Sponsorgeld geeft kunst vleugels
Terwijl de kredietcrisis Amerika steeds steviger in z'n greep krijgt en men uiterst voorzichtig is met het uitgeven van grote bedragen, en alom grote investeringen worden bevroren of geschrapt, heeft het Los Angeles County Museum of Art (LACMA) reden tot het bouwen van 'n feestje.
Het echtpaar Lynda en Stewart Resnick heeft het museum namelijk een bedrag van $ 45 miljoen geschonken voor de bouw van een nieuwe vleugel. Daarnaast heeft miljardair Resnick nog 'ns zo'n 10 miljoen dollar aan kunstwerken in het vooruitzicht gesteld.
Culturele instellingen houden zich al maanden bezig met de vraag wàt er met hun belangrijkste bron van inkomsten zal gebeuren. Vier prominente sponsors die in belangrijke mate bijdroegen aan kunst en cultuur - Bear Stearns, Merrill Lynch, Lehman Brothers en Washington Mutual - hebben hun deuren gesloten, zijn immers overgenomen of onder toezicht gesteld.
Het geld van de Resnick's zal worden gebruikt voor de bouw van een nieuwe vleugel die hun naam zal dragen. De vleugel - ontworpen door de Italiaanse architect Renzo Piano - wordt in 2010 in gebruik genomen.
"Stewart and I are delighted to participate in the transformation of one of our city’s most beloved institutions," aldus Lynda Resnick. "As art collectors and LACMA supporters, we could think of no better way to buttress this rapidly evolving museum than to create additional space for the exhibition of art."
Kijk, da's nou ‘s lekker snel. Wellicht kunnen we de directie van LACMA en het echtpaar Resnick dan volgend jaar laten invliegen, om hier de verbouwing van ‘t Rijks en ’t Stedelijk nog vóór 2038 te voltooien.
Het echtpaar Lynda en Stewart Resnick heeft het museum namelijk een bedrag van $ 45 miljoen geschonken voor de bouw van een nieuwe vleugel. Daarnaast heeft miljardair Resnick nog 'ns zo'n 10 miljoen dollar aan kunstwerken in het vooruitzicht gesteld.
Culturele instellingen houden zich al maanden bezig met de vraag wàt er met hun belangrijkste bron van inkomsten zal gebeuren. Vier prominente sponsors die in belangrijke mate bijdroegen aan kunst en cultuur - Bear Stearns, Merrill Lynch, Lehman Brothers en Washington Mutual - hebben hun deuren gesloten, zijn immers overgenomen of onder toezicht gesteld.
Het geld van de Resnick's zal worden gebruikt voor de bouw van een nieuwe vleugel die hun naam zal dragen. De vleugel - ontworpen door de Italiaanse architect Renzo Piano - wordt in 2010 in gebruik genomen.
"Stewart and I are delighted to participate in the transformation of one of our city’s most beloved institutions," aldus Lynda Resnick. "As art collectors and LACMA supporters, we could think of no better way to buttress this rapidly evolving museum than to create additional space for the exhibition of art."
Kijk, da's nou ‘s lekker snel. Wellicht kunnen we de directie van LACMA en het echtpaar Resnick dan volgend jaar laten invliegen, om hier de verbouwing van ‘t Rijks en ’t Stedelijk nog vóór 2038 te voltooien.
16 January, 2009
Repeat yourself
Mijn werk bestaat overwegend uit series. Zoals "Breast taking": wandtegels met allerlei borstvormen. Realistische borsten, en verrassende plastische varianten daarop.
Of zoals mijn recentste serie, "Skin Tight", die - naast een aantal torso's - een uitgebreide collectie corsetten, of beter gezegd 'Body Armours', omvat. Steeds met een erotische, maar soms ook met een magische, sprookjesachtige uitstraling.
De reacties zijn overwegend zeer enthousiast, maar laatst trof ik iemand die 't - zacht gezegd - allemaal wat overweldigend vond: "Het zijn wel véél borsten."
Raar dat die ene opmerking - hoe onschuldig ook bedoeld - meer Indruk op me heeft gemaakt dan al die complimenten samen. Ik kreeg dan ook direct de behoefte om ter plekke iets "completely different" te creëren. En dat kostte niet eens zoveel moeite. Toch, na drie beelden van een heel andere allure en vorm, kwam er - als vanzelf - weer een zéér rondborstig typetje uit m'n handen...
Vandaag las ik "An Incomplete Manifesto for Growth", van de Canadese ontwerper Bruce Mau waarin onder andere deze wijze les stond:
"Repeat yourself. If you like it, do it again. If you don’t like it, do it again."
Niet dat je daarmee nou direct en onvermijdelijk succes zult oogsten. Het belangrijkste lijkt mij dat je vooral plezier in je werk moet hebben, wil je überhaupt iets creëren dat iemand anders zou willen hebben. Maar er zit wel iets in: "Oefening baart kunst". Hoezeer je ook je best doet om een exacte kopie van het voorgaande te creëren, het zal tòch altijd weer nèt even anders worden, en niet zelden: nèt even beter.
Overigens is het doel van "in serie werken", nou juist dat het werk overeenkomsten vertoont. ”Eenheid in verscheidenheid”.
Of zoals mijn recentste serie, "Skin Tight", die - naast een aantal torso's - een uitgebreide collectie corsetten, of beter gezegd 'Body Armours', omvat. Steeds met een erotische, maar soms ook met een magische, sprookjesachtige uitstraling.
De reacties zijn overwegend zeer enthousiast, maar laatst trof ik iemand die 't - zacht gezegd - allemaal wat overweldigend vond: "Het zijn wel véél borsten."
Raar dat die ene opmerking - hoe onschuldig ook bedoeld - meer Indruk op me heeft gemaakt dan al die complimenten samen. Ik kreeg dan ook direct de behoefte om ter plekke iets "completely different" te creëren. En dat kostte niet eens zoveel moeite. Toch, na drie beelden van een heel andere allure en vorm, kwam er - als vanzelf - weer een zéér rondborstig typetje uit m'n handen...
Vandaag las ik "An Incomplete Manifesto for Growth", van de Canadese ontwerper Bruce Mau waarin onder andere deze wijze les stond:
"Repeat yourself. If you like it, do it again. If you don’t like it, do it again."
Niet dat je daarmee nou direct en onvermijdelijk succes zult oogsten. Het belangrijkste lijkt mij dat je vooral plezier in je werk moet hebben, wil je überhaupt iets creëren dat iemand anders zou willen hebben. Maar er zit wel iets in: "Oefening baart kunst". Hoezeer je ook je best doet om een exacte kopie van het voorgaande te creëren, het zal tòch altijd weer nèt even anders worden, en niet zelden: nèt even beter.
Overigens is het doel van "in serie werken", nou juist dat het werk overeenkomsten vertoont. ”Eenheid in verscheidenheid”.
Subscribe to:
Posts (Atom)