De Kunst van het Bekennen

Als je het nieuws mag geloven, liggen privégegevens van internetgebruikers gewoon op straat. "Niets is meer geheim", zou je kunnen vaststellen na de berichtgevingen over Amerikaanse spionage-praktijken. Dat klopt natuurlijk slechts ten dele. Immers alles wat je ècht met niemand deelt, is nog altijd gewoon geheim. En iedereen houdt wel iets voor zichzelf; vanwege schaamte, angst om te worden afgewezen of om wat voor reden dan ook.

Dat het bewaren van geheimen over het algemeen niet heel erg goed is voor 'n mens, is in elk geval geen geheim. Het is dan ook niet zo bijzonder dat mensen een stuk meer van zichzelf durven te laten zien, wanneer ze zich anoniem kunnen uiten.

Candy Chang startte in 2012 in de P3Studio van The Cosmopolitan in Las Vegas een 'contemplatief' experiment rond anonimiteit, kwetsbaarheid, vertrouwen en begrip. Geïnspireerd door onder andere het PostSecret-project, creëerde ze een plek waar mensen - in de privacy van een biechthokje - hun geheime bekentenissen op dunne houten bordjes konden schrijven.

Elke dag hing Candy deze anonieme bordjes op in de galerie, zodat de galeriemuren er al snel uit zagen als Shintoïstische gebedsmuren. Een aantal door haar geselecteerde bekentenissen schilderde ze op grote doeken.

Uiteindelijk - de expositie duurde een maand - hingen er meer dan 1.500 bekentenissen aan de muren:

"I still love her - two girlfriends and five years later";

"I’m scared I’ll die alone";

"I eat too much cheese";

"Came here married to one girl and left married to two girls";

"I sold heroin to my friend and it ruined his life";

"I stole over 15,000 from the company I work for";

"I like porn more than my husband does";

"I don’t know what I am doing and I’m running out of time…"

Elk bordje is er een vol verlangen, angst, verwarring en/of verwondering. Het kan een grote troost zijn te weten dat je niet alleen bent. 

Kintsukuroi

Expositie Naked Skin

Deze reizende expositie, beginnend in Frankrijk, toont de verrassende ontmoeting van 4 keramisten – uit vier verschillende landen – die 4 variaties op het thema “Naakte Huid” verbeelden. Elk vanuit de eigen culturele achtergrond  visie en verschillende technieken.
Hun individuele reizen komen op een centraal punt samen; een vorm die ze 'Naked Skin' hebben genoemd. De klei wordt niet geglazuurd, in een enkel geval wordt er met oxiden of pigmenten gewerkt. Elke kunstenares toont haar eigen visie op 'Naked Skin'.

In de Elqui Vallei in Chili maakt Susan Melo gebruik van oude technieken en authentieke Zuid-Amerikaanse symboliek, waaronder cosmologische symbolen uit de Andes. Zij bedacht het plan om samen met 3 Europese keramisten te exposeren met de 'Naked Skin'-techniek als verbindend thema.

De in Frankrijk woonachtige Sylvie Enjalbert, creëert uit rollen klei, prachtige oude klassieke vormen; vloeiend, aaibaar en sensueel. Haar werk is tijdloos; het is een bijzondere mengeling tussen zowel klassiek als modern.

In Amsterdam werkt Patty Schilder vanuit het thema van het samensmelten van verschillende culturen en de onderlinge relaties tussen die culturen. De kleuren en texturen van de schilden en wandvazen verraden haar fascinatie met het erosieproces en zijn het resultaat van evenwicht tussen toeval en controle in combinatie met het vuur.

De beelden van de Zweedse Monica Sandell belichamen de taal van emoties, inspirerende universele gedachten en gevoelens. De beelden zijn ongeglazuurd waardoor ze benaderbaar en aaibaar worden; hier is de aanraking minstens zo belangrijk als de vorm.

Onafhankelijk van elkaar, zochten deze vier kunstenaars exact hetzelfde: hun eigen reactie op 'Naked Skin'.

Expositie Naked Skin / Piel Desnuda 
Van 5 oktober tot 3 november 2013 bij Centre Céramique Giroussens, Tarn, Frankrijk. 

Van 10 november tot 8 december 2013 bij Galerie Stam, Amsterdam, The Netherlands.